زمینه و هدف: از بین رفتن تعادل باکتری های فلور طبیعی واژن زنان در اثر تکثیر و جایگزینی برخی از باکتری ها، منجر به واژینوز باکتریایی می شود. عدم درمان بیماری می تواند موجب سقط جنین، افزایش احتمال ابتلا به ایدز و سایر عوامل بیماریزای منتقله از طریق جنسی گردد. همچنین سرویسیت توسط عوامل متعددی از جمله کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد شده و در %70 موارد بدون علامت است. عدم درمان سرویسیت کلامیدیایی منجر به سالپنژیت، بیماری التهابی لگنی، نازایی به دلیل فاکتور لوله، حاملگی خارج رحمی و سندرم دردهای لگنی می شود. این مطالعه با هدف تعیین فراوانی سرویسیت کلامیدیایی با واژینوز باکتریایی همزمان صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه بر روی 137 بیمار مبتلا به سرویسیت مراجعه کننده به درمانگاه زنان بیمارستان رسول اکرم و آزمایشگاه تشخیص طبی نیلو صورت گرفت. برای بررسی آنتی بادی اختصاصی ضد کلامیدیا در سرم از روش میکروایمونوفلوئورسانس و از روش رنگ آمیزی گرم جهت تشخیص واژینوز باکتریایی استفاده شد. یافته ها: در این بررسی با استفاده از روش میکروایمونوفلوئورسانس، در 10 بیمار (%7.3) آنتی بادی IgG بر علیه کلامیدیا تراکوماتیس تشخیص داده شد که از آن میان 3 بیمار (%2.2) دارای آنتی بادی IgM نیز بودند. گاردنرلا واژینالیس به عنوان عامل ایجادکننده واژینوز در 6 بیمار (%4.7) مشاهده گردید. همزمانی عفونت واژینوز باکتریایی و کلامیدیا تراکوماتیس در 3 مورد (%30) وجود داشت. نتیجه گیری: با توجه به اینکه ابتلا به واژینوز باکتریایی زمینه را برای ایجاد سرویسیت و مزمن شدن آن فراهم می سازد و از طرفی، به علت تشابه علایم کلینیکی دو عفونت فوق، این همزمانی اغلب موجب نادیده گرفتن (پوشیده ماندن) عفونت کلامیدیایی می شود. لذا لازم است در موارد واژینوز باکتریایی سایر عوامل عفونی نیز بررسی گردد.

مقدمه: این پژوهش با توجه به شیوع بالای سرویسیت کلامیدیایی در ایران و عوارض نامطلوب آن بر سلامتی زنان و خانواده آن ها و همچنین افزایش عوارض، بخصوص عوارض گوارشی، و مقرون به صرفه نبودن روش درمانی متداول (داکسی سایکلین به میزان 100 میلی گرم دو بار در روز به مدت 7 روز) شکل گرفت.هدف: از این مطالعه، بررسی مقایسه ای اثر درمانی داکسی سایکلین و آزیترومایسین در سرویسیت کلامیدیایی در شهرستان نیشابور است.مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه تجربی از نوع کارآزمایی بالینی یک سو کور تصادفی است. کلیه زنان بین 18 تا 35 ساله مراجعه کننده به درمانگاه زنان بیمارستان حکیم نیشابور که علایم بالینی سرویسیت کلامیدیایی داشتند و در معاینه تشخیص داده و با کیت آزمایشگاهی تایید می شدند به طور تصادفی به دو گروه 116 نفره تحت مطالعه تقسیم شدند: گروه اول تحت درمان با داکسی سایکلین خوراکی (100 میلی گرم دو بار در روز به مدت 7 روز) و گروه دوم تحت درمان با آزیترومایسین خوراکی (یک گرم تک دوز) قرار گرفتند. در ضمن، هر دو گروه در طول درمان بایست از نزدیکی جلوگیری به عمل آورده و یا از روش سد کننده کاندوم استفاده می کردند و بیماران در فواصل زمانی 7، 14، 21 روز پس از شروع درمان مورد پیگیری قرار می گرفتند.نتایج: میزان بهبودی در موارد درمان با تک دوز آزیترومایسین در مقایسه با درمان 7 روزه داکسی سایکلین یکسان است. عوارض گوارشی در دو گروه درمانی متفاوت است، به طوری که در گروه آزیترومایسین هیچ گونه مورد شدیدی از عوارض گوارشی دیده نشد؛ در صورتی که در گروه داکسی سایکلین 7/1 درصد دارای عارضه گوارشی شدید بودند. پذیرش بیمار در موارد درمان آزیترومایسین به دلیل سهولت مصرف و هزینه - اثر بخشی بالاتر، بیش تر از داکسی سایکلین است. در گروه داکسی سایکلین علاوه بر این که علایم طی هفته های متوالی ادامه پیدا کرد، درصدی از بیماران نیز به بهبودی صددرصد نرسیدند.بحث و نتیجه گیری: میزان بهبودی در موارد درمان با تک دوز آزیترومایسین در مقایسه با درمان 7 روز داکسی سایکلین یکسان است؛ اما عوارض گوارشی آزیترومایسین کم تر، و پذیرش بیماران بیش تر است و علایم بیماری در همان هفته اول پیگیری بهبود یافته است. بنابراین، مصرف آزیترومایسین در درمان سرویسیت کلامیدیایی ارجحیت دارد.

زمینه و هدف: کلامیدیا تراکوماتیس، یکی از متداول ترین باکتری های منتقل شونده از طریق جنسی است. این باکتری، عفونت های متعددی چون اورتریت، سرویسیت، اندومتریت، اپیدیدیمیت و لنفوگرانولوم آمیزشی را در دستگاه تناسلی ـ ادراری هر دو جنس مرد و زن، ایجاد می کند. میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی در جوامع مختلف، متغیر است. در یک مطالعه، میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی در زنانی امریکایی که از نظر جنسی فعال هستند، %5-15 و در زنان حامله، %1.2 تعیین شده است. هدف از این مطالعه، بررسی میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی و سپس مقایسه روشهای تشخیصی الیزا، میکروایمونوفلئورسانس (Microimmunofluorescence=MIF)، کیت تشخیص سریع Dima و روش میکروسکوپی مستقیم با رنگ آمیزی Giemenz، در تشخیص کلامیدیا بوده است. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی، 137 خانم مبتلا به سرویسیت (بنا بر تشخیص پزشک متخصص زنان و زایمان) مراجعه کننده به درمانگاه ژنیکولوژی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) و آزمایشگاه تشخیص طبی نیلو، مورد بررسی قرار گرفتند. به وسیله دو سواب، از اندوسرویکس بیماران نمونه برداری شد. یک سواب، جهت انجام تست تشخیص سریع با استفاده از کیت و سواب دیگر، جهت رنگ آمیزی Gimenez بکار گرفته شد. از بیماران، جهت انجام آزمایش های الیزا و میکروایمونوفلئورسانس نیز خونگیری بعمل آمد. نتایج بدست آمده، با استفاده از نرم افزار SPSS (version 12) و آزمون Mc Nemar تحلیل گردیدند. یافته ها: با انجام روش الیزا، در 18 بیمار، آنتی بادی IgG و در 4 بیمار، آنتی بادی IgM بر علیه کلامیدیا تراکوماتیس مثبت گردید. با استفاده از روش میکروایمونوفلئورسانس، 10 بیمار، دارای آنتی بادی IgG و 3 بیمار، دارای آنتی بادی IgM بر علیه کلامیدیا تراکوماتیس بودند. کیت تشخیص سریع Dima، در 5 بیمار مثبت شد. در هیچ یک از لامهای رنگ آمیزی شده به روش گیمنز، انکلوژن بادی کلامیدیایی دیده نشد. نتیجه گیری: براساس روش میکروایمونوفلئورسانس که در بین روشهای سرولوژی، روش استاندارد طلایی در تشخیص عفونت کلامیدیایی می باشد، میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی در این مطالعه، %7.2 تعیین گردید. در مقایسه تعیین آنتی بادی IgM با روش الیزا و همچنین مقایسه کیت تشخیص سریع Dima و میکروایمونوفلئورسانس، اختلاف معنی داری وجود نداشت، اما در مقایسه تعیین آنتی بادی IgG با روشهای الیزا و میکروایمونوفلئورسانس، اختلاف معنی داری مشاهده گردید. بنابراین توصیه می شود که نتایج مثبت آنتی بادی IgG به روش الیزا، با روش میکروایمونوفلئورسانس تایید گردد. همچنین رنگ آمیزی گیمنز در تشخیص سرویسیت کلامیدیایی توصیه نمی شود.

عفونت های کلامیدیایی هرگز به آسانی و با اطمینان تشخیص داده نشده اند. سالها روش کشت سلولی که ابتدا در سال 1965 با استفاده از سلولMcCoy  توسعه یافت، بعنوان استاندارد طلایی در نظر گرفته می شد. این تکنیک با اینکه دارای ویژگی 100 درصد می باشد اما از حساسیت بمراتب پایینی برخوردار بوده و بسیار پرزحمت و وقت گیر است.، همچنین تحت تأثیر فاکتورهای متعدد میزان حساسیت آن می تواند در گزارش های ارائه شـده متـفاوت باشـد. البتـه هرگز در بهترین شرایط ایده ال و مجهزترین آزمایشگاه ها حساسیـت آن از80 -75 درصـد بیشتـر گـزارش نـگردیده است. توسعه دو تـکنـیک (Direct Fluorescent Antibady) DFA ،(Enzyme Immunoassay) EIA  و مثبت شدن برخی نمونه های کشت منفی، بخوبی روشن نمود که کشت سلولی نمی تواند بعنوان یک شاخص اصلی در تشخیص عفونتهای کلامیدیایی در نظر گرفته شود. البته تست های بکار گرفته شده نیز هنوز نتوانسته اند ویژگی بالایی را همراه با حساسیت مطلوب که برای یک تست تشخیصی ضروری است ارائه نمایند.در ظرف چند سال گذشته چندین تکنیک جدید آمپلیفیکاسیون معرفی گردیده است. بواسطه حساسیت و ویژگی بالای آنها، نمونه های تناسلی، چشمی و نمونه های غیر تهاجمی نظیر ادرار می تواند به آسانی برای غربالگری گونه های کلامیدیا بویژه کلامیدیا تراکوماتیس مورد استفاده قرار گیرند. بر خلاف تست های قبلی، این تکنیکها برای آزمایش تعداد زیادی نمونه از نظر هزینه مناسب تر میباشد. اگرچه، هنوز مطالعات بیشتری برای ارزیابی ارزش پیشگویی مثبت و منفی این آزمون ها در جمعیت های با شیوع پایین، متوسط، و بالای عفونت مورد نیاز میباشد.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت عفونت های کلامیدیایی و عوارض ناشی از آن و اهمیت IUD مس دار به عنوان یک روش موفق در پیشگیری از بارداری، این مطالعه به منظور تعیین رابطه IUD مس دار با عفونت کلامیدیایی در خانم های مراجعه کننده به مراکز بهداشتی-  درمانی تهران در سال 1377 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقیق حاضر از نوعHistorical cohort  بر روی 201 خانم، شامل 102 نفر استفاده کننده از سایر روش های پیشگیری از بارداری (گروه شاهد) و 99 نفر استفاده از IUD مس دار (گروه مورد) انجام گرفت. دو گروه از نظر فاکتور سن و تعداد حاملگی همسان شدند. از هر نمونه پس از تکمیل فرم اطلاعاتی به طریق مصاحبه، 4 سی سی خون گرفته شد و پس از جدا کردن سرم به روش ایمنوفلورسانس غیر مستقیم از نظر آنتی بادی کلامیدیا مورد بررسی قرار گرفت. عیار آنتی بادی 1.8 و بالاتر به عنوان عفونت کلامیدیایی در نظر گرفته شد. نمونه گیری مبتنی بر هدف بود. اطلاعات استخراج شده از فرم اطلاعاتی با استفاده از آزمونt  و X2 مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: آزمون های آماری نشان داد دو گروه از نظر خصوصیات سن، تعداد حاملگی، شغل و وضعیت اقتصادی مشابه بودند. عفونت کلامیدیایی در 15.7% افراد گروه شاهد و 24.3% استفاده کنندگان ازIUD  مس دار مشاهده شد. این اختلاف به لحاظ آماری معنی دار نمی باشد. نتیجه گیری و توصیه ها:IUD  مس دار نقشی در بروز عفونت کلامیدیایی ندارد. تحقیق در زمینه تاثیر مس بر عفونت کلامیدیا در محیط in vivo وin vitro  توصیه می شود.

مقدمه: ناباروری یکی از معضلات جوامع بشری است که حدود %10-15 زوج ها را در بر می گیرد. حدود %30 از علل ناباروری مربوط به انسداد لوله های رحمی است. برخی عفونت های باکتریایی از جمله کلامیدیا تراکوماتیس با ایجاد التهاب و فیبروز در لوله ها منجر به انسداد و نهایتا ناباروری می گردند. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین عفونت کلامیدیایی و ناباروری بوده که در بیمارستان میرزا کوچک خان صورت گرفت.مواد و روشها: برای ارزیابی نقش این عفونت در ناباروری 64 زوج نابارور مراجعه کننده به درمانگاه نازایی بیمارستان و 64 زوج بارور از بخش زایمان انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. در این افراد IgG سرمی علیه کلامیدیاتراکوماتیس تعیین و مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که در زنان نابارور 5 مورد (%7.8) از نظر IgG سرمی مثبت بودند در حالیکه هیچ مورد مثبتی در زنان بارور مشاهده نشد. این اختلاف از نظر آماری معنی دار می باشد (P=0.029) در مردان گروه نابارور3 ، مورد (%4.7) از نظر IgG سرمی مثبت بودند در حالیکه در مردان گروه شاهد 1 مورد (%1.6) دارای IgG سرمی علیه این باکتری بودند این اختلاف از نظر آماری معنی دار نمی باشد. (P=0.31) همچنین در این مطالعه زنان بارور به دو گروه: با انسداد لوله رحمی از نظر IgG سرمی مثبت بودند در حالیکه در گروه زنان نابارور بدون انسداد لوله ای هیچ مورد مثبتی مشاهده نشد. این اختلاف از نظر آماری تمایل زیادی به معنی دارا بودن نشان می دهد. (P=0.057)نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به نقش کلامیدیاتراکوماتیس در ایجاد ناباروری بدیهی است تشخیص به موقع و درمان مناسب عفونت های کلامیدیایی نقش مهمی در پیشگیری از این معضل اجتماعی دارد.

مقدمه: کلامیدیاتراکوماتیس یکی از پاتوژنهای ایجاد کننده سرویسیت است و عمدتا سرویسیت های بی علامت ایجاد می کند. برای تعیین اینکه آیا علامت دار یا بی علامت بودن سرویسیت به کلامیدیا مربوط می باشد یا نه پژوهشی با هدف تعیین رابطه کلامیدیاتراکوماتیس با سرویسیت علامت دار و بدون علامت در سال 1373 صورت پذیرفت. روش بررسی: از بین 3000 خانم مراجعه کننده به درمانگاههای زنان و تنظیم خانواده بیمارستانهای تابعه دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی به روش case control study 302 خانم مبتلا به سرویسیت با روش مستمر (Sequential) انتخاب و به روش انتخاب تصادفی (Random) به دو گروه تقسیم شدند. 151 نفر دارای سرویسیت با علامت بعنوان مورد و 151 نفر دارای سرویسیت بی علامت بعنوان شاهد مورد بررسی قرار گرفتند. کرایتریاهای علامت شامل ترشح – سوزش – خارش – درد زیر دل – کمر درد – مقاربت دردناک – لکه بینی بعد از مقاربت می باشد. برای نمونه های مورد بررسی پرسشنامه تکمیل و نمونه برداری از دهانه سرویکس جهت تشخیص پاتوژن ایجاد کننده سرویسیت انجام گردید. تشخیص کلامیدیا به روش (DFA,IFA) صورت پذیرفت. متغیرها در دو گروه توسط آزمون های آماری t.test و x2 محاسبه نسبت شانس Odd's ratio مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میانگین سن در گروه مورد 0.55±28 و در گروه شاهد 1.2±29 بود. در گروه سرویسیت های علامت دار کلامیدیا در 20% افراد و در گروه سرویسیت های بی علامت در 24% افراد وجود داشت. آزمون x2 نشان داد که اختلاف فوق از نظر آماری معنی دار نمی باشد. پاتوژنهای موجود در جمعیت مورد بررسی شامل 11% کلامیدیا، 97% گاردنلا، 9.1% کاندیدا، 9.1% اشرشیاکولی، 8.8% لاکتوباسیل، 6.6% باکتریوئید، 6.6% پپتواسترپتوکوک، 6.2% استافیلوکوک، 6.2% استرپتوکوک فکالیس، 6% تریکوموناواژینالیس، 5% گونوره، 15.7% سایر پاتوژنها بود. شانس ابتلا به کلامیدیا در گروهی که نازا بودند نسبت به سایر زنان 1.62 با فاصله اطمینان 95% (3.59و 0.73) بوده که از نظر آماری معنی دار نبود. در صورتی که در گروه بدون علامت بین نازائی و وجود کلامیدیا با P<0.001 ارتباط معنی داری وجود داشت. در گروه سرویسیت های علامت دار بین وجود کلامیدیا با سوزش ادرار با P<0.001 ارتباط معنی داری مشاهده گردید. وجود کلامیدیا در افرادیکه از قرص استفاده می کردند نسبت به سایر روشهای پیشگیری از بارداری با P<0.001 تفاوت معنی داری را نشان داد. نتیجه گیری: کلامیدیه به همان اندازه که می تواند عامل ایجاد سرویسیت علامت دار باشد قادر است سرویسیت های بدون علامت نیز ایجاد کند. توصیه می شود در معاینات عمومی در برخورد با سرویسیت ها صرف نظر از علامت دار یا بی علامت بودن آن مسئله وجود یا عدم کلامیدیا مورد نظر قرار گرفته و بیماران تحت درمان اختصاصی کلامیدیا قرار گیرند.

مقدمه: ویروس SEN (SEN Viruse یا SEN-V) از خانواده آنلوویرویده است. به طور عمده توسط خون منتقل می شود و ارتباط آن با بیماری های مختلف در حال بررسی است. شیوع SEN-V در افراد سالم شامل اهداکنندگان خون، به طور واضح در مناطق جغرافیایی مختلف، متفاوت است. ضایعات دستگاه تناسلی زنان طیفی از عفونت های خفیف و بدون علامت مثل سرویسیت مزمن تا سرطان های مختلف هستند. با توجه به این که یکی از عوامل اتیولوژیک سرطان ها ویروس ها هستند و همچنین وجود همزمان SEN-V با پاتوژن های دیگر و انتقال عمودی ویروس، در این مطالعه ارتباط این ویروس با سرویسیت و سرطان سرویکس مورد بررسی قرار گرفت.روش ها: در این مطالعه فراوانی سوش های H و D SEN-V، در 117 نمونه بیوپسی سرویکس و رحم ثابت شده در فرمالین و پارافینه با Nested PCR بررسی شدند. دو محصول PCR (Polymerase chain reaction) پس از تعیین توالی با توالی های بانک ژن مقایسه شدند. آزمون دقیق فیشر برای مقایسه آماری داده ها استفاده گردید.یافته ها: تشابه زیادی بین توالی با سوش های D و H مشاهده شد. در 45 نمونه سرطانی 1 مورد سویه H، 1 مورد سویه D و یک مورد آلوده به هر دو سویه بود. در 72 نمونه سرویسیت به ترتیب 13 و 9 مورد آلوده به سویه های D و H بودند. در مقایسه با نمونه های سرطانی آلودگی در نمونه های سرویسیت مزمن به طور معنی داری بیشتر بود (P<0.05).نتیجه گیری: نتایج ممکن است نشانگر احتمال ارتباط این ویروس به خصوص با سرویسیت مزمن با علل ناشناخته باشد که اثبات آن به مطالعات بیشتر نیاز دارد.

زمینه: مایکوپلاسما ژنیتالیوم یکی از مایکوپلاسماهای ژنیتال می باشد که یک عامل مهم بیماری های منتقله از راه جنسی (STD) در مردان و زنان می باشد. مایکوپلاسما ژنیتالیوم اغلب سبب اورتریت، سرویسیت، واژینیت و اندومتریت حاد می باشد. این مطالعه برای تعیین فراوانی عفونت مایکوپلاسما ژنیتالیوم در خانم هایی دارای سرویسیت انجام گرفت.روش ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی از میان مراجعین، از 223 خانم دارای سرویست نمونه گیری از سرویکس با سواب انجام شد. پس از استخراج DNA باکتری بوسیله کیت، آزمایش PCR با استفاده از پرایمرهای اختصاصی برای تشخیص ژن MgPa operon مایکوپلاسما ژنیتالیوم انجام شد.یافته ها: از 223 خانم، 11 نفر (%9.4) دارای مایکو پلاسما ژنیتالیوم بودند که بیشترین آلودگی در گروه سنی 35-26 سال دیده شد. 2 نفر (%5.4) از خانم هایی که سقط داشتند آلوده به مایکوپلاسما ژنیتالیوم بودند و در خانم هایی که نازایی داشتند هیچ آلودگی با این باکتری دیده نشد. در 178 خانم که ترشحات واژن داشتند کمترین آلودگی را با این باکتری دارا بودند. ولی بیشترین آلودگی با این باکتری در خانم های که سوزش ادرار داشتند مشاهده شد و همچنین زوج هایی که از کاندم استفاده کرده بودند کمترین آلودگی را نشان دادند.نتیجه گیری: درصد قابل ملاحظه از خانم های دارای سرویست آلوده به مایکوپلاسما ژنیتالیوم بودند. هر چند در مقایسه با بعضی کشورها پایین می باشد. شیوع بیشتر در گروه های سنی که از لحاظ جنسی فعال بودند لزوم آموزش و مشاوره را در این افراد برای پیشگیری و کاهش موارد نشان می دهد.